Od razu zobaczyłem

Spojrzał w kierunku i szczeknął: „Ile razy można powtarzać, wyszedł, a nie kręcić się tu”
Ostatnie zdanie było skierowane Leonidov. Wcisnął głowę w ramiona i pospiesznie uciekł do głębi pawilonu.
Vitiana nosił zniszczoną marynarkę i wyszedł na zewnątrz.

Od razu zobaczyłem samochód, ale jej nie zbliżać, zatrzymując się przy wejściu do torebki i wyciągając papierosy. Chociaż w jej życiu, a były czasy, kiedy musiała spać z mężczyznami niekochanych prostu dlatego, że było to konieczne, czuła złe skurcze w brzuchu. „Jako prostytutka dla pieniędzy!” – Smażone jej umysł.

Vitiana nagle rzucił papierosa i poszedł do samochodu.

 

Restauracja „Fuji” była bardzo mała, zaprojektowane przez piętnaście – dwadzieścia gości, nie więcej. Dwa rzędy nisz, w każdym z których japoński stół na podium był ustawiony. Wokół stołu było coś podobnego do rowu, co mogłoby obniżyć nogę.

Przez całą drogę do restauracji japońskiej milczy, nucąc pod nosem masowe melodii a czasem nadając Vitianu szczęśliwy uśmiech.
– Ty piravda ryubis yaponuska kuchni? – Zapytał, kiedy były rozstrzygane przy stole.
– Tak – odpowiedziałem szybko Vitiana. – To znaczy, że nie! – Ona gorączkowo szukał odpowiedzi. – Nie wiem – przyznała w końcu szkoda.
– Yaponuska kuchnię – to minogo-minogo riba, ryż minogo-minogo i minogo-minogo EIA – powiedział w zamyśleniu jej Koichi-san.
– Mięso – za mało! – Powiedział stanowczo.

Milczeli przez chwilę. Kelnerka przyszedł i Koichi-san słynne zwolniony na japońskiej kolejności. Pokrojone zwrotów, w których można było dostrzec żadnego artykułować dźwięki były zrozumiałe dla kelnerka ubrana w kimono bladoróżowy. Wzięła głęboki, głęboko ukłonił się, podziękowałem mu za zamówienie i zniknął za zasłoną bambusa.